29. ponglish

Ostatnio robiąc tłumaczenie bardzo zdałam sobie sprawę z tego, czym męczy mnie tutorka N. Poprawne używanie języka polskiego jest dla emigranta niełatwe i muszę się z tym ogarnąć. Ostatni raz poprawne używanie języka polskiego obchodziło mnie dokładnie pięć lat temu, gdy przygotowywałam się do matury. Zresztą, bardziej niż poprawność interesowało mnie zakucie kluczy i nazw środków stylistycznych za które były punkty. A teraz bam, przyjeżdżam do Anglii na studia, trzeba poprawnie pisać po polsku i jestem w dupie, nawijam ponglishem, jak wszyscy rodacy tutaj i nie wiem jak przetłumaczyć słowo feedback. Najgorsze jest to, że je znam, rozumiem i używam, więc nic mnie nie usprawiedliwia. Używałam słowa feedback nawet jak mieszkałam z B., ej, sram żarem bo dziś odbieramy feedback za esej, no z tym feedbackiem to się nie wysilili specjalnie, jedną linijkę feedbacku to mogą sobie wsadzić.
Feedback. To provide feedback.

Słownik mówi, że feedback to jest sprzężenie zwrotne. Wybucham śmiechem, bo mi do kontekstu pasuje jak pięść do nosa.

Mój i B. ponglish był niestety dość daleko posunięty. Mówię 'niestety' teraz, z perspektywy czasu, jak siedzę przez kompem i nie wiem jak przetłumaczyć feedback, bo wtedy to było normalne, co najwyżej śmieszne. O, masz jakiś nowy smak beansów? Naprawili ci tego leaka w kaloryferze? Idę spać, bo rano mam seminara. Mam offa jutro, idziemy out? Poznałam fajnego kolesia na night-oucie. Zajebista pogoda, chodź porobić zdjęcia na seafront.

Pochodziłabym po seafroncie. Jest ciepło i wiosennie, i nie oszukujmy się, spacer betonowym deptakiem dużego miasta to nie to samo co szum pachnących fal, łagodnie rozbijających się o brzegi Walii. Moje obecne miasto jest ładne, czyste i przyjemne, ale brakuje mu tego czegoś, czegoś co byłoby ekscytujące, dzikie i niepowtarzalne. Do Peak District mam raptem pół godziny autobusem, ale Walia przyzwyczaiła mnie do krajobrazowej zachłanności. Ja bym chciała mieć Peak District za rogiem, a nie za pół godziny, i to autobusem.

Aplikuję na internshipy i poprosiłam N. o referencje. Nie odpisała. Stresuje mnie to.
Co jeśli N. uważa że będę beznadziejnym tłumaczem (i nie wiem jak przetłumaczyć feedback) i nie da mi referencji?

Piękna angielska wiosna - rozkwitły już wszędzie żonkile, a w tle jest typowo północnoangielski budynek z czerwonej cegły. 

28. gender, IC i tlumaczenie

Jutro zaczyna się piąty tydzień wykładów i w IC huczy jak w ulu. Na blacie obok leży sterta książek o tytułach typu Female Masculinity (co?) i Sex, Gender and Sexuality. Po co w ogóle studiować gender studies?

Co do gender, przeczytałam na fejsie wymianę komentarzy koleżanek na całkiem ciekawy temat. Otóż chodzi o to, że jedna z nich wyszkoliła się w zawodzie kowala, ale z powodu przepisów nie może tego zawodu wykonywać i jest, za przeproszeniem, w dupie z pracą. W Polsce są limity na to, co może robić kobieta i jaki ciężar może przenosić, w związku z tym, że ciężary w kuźni bywają duże, nikt jej nie zatrudni w obawie przed konrolą BHP. W Polsce kobieta może przenosić ciężar nie większy niż trzynaście kilogramów. Co ciekawe, w Anglii i Walii, gdzie BHP jest absurdalnie wszechmocne i wszechobecne, nie ma takich formalnych ograniczeń, a HSE definiuje limit jako individual capacity. Przepisy przepisami, w życiu trzeba jeszcze przeskoczyć ludzką mentalność i stereotypy. W pracy przekonanie męskiej części ekipy, że mogę i chcę obsługiwać podnośnik do palet czy zgniatarkę do kartonu zajęło mi dobre kilka tygodni. Śmieszna sprawa, bo do obsługi tych dwóch nie jest potrzebna żadna siła fizyczna, a jednak faceci upierali się, żeby zabierać moje palety i przychodzili obserwować jak sobie radzę ze zgniatarką, nawet się specjalnie z tym nie kryjąc. Stereotypy na temat płci są wszędzie, nawet w najbardziej postępowych społeczeństwach.

A zatem jutro zaczyna się piąty tydzień zajęć, a wraz z nim czas deadlinów. Mój najbliższy jest za tydzień, cztery paragrafy tłumaczenia literatury, został mi jeden i jakieś milion godzin proofreadingu. Mam jeszcze półtorej godziny w IC zanim wyjdę do pracy, pod ręką kawę, owoce i warzywa. Jest piękna, słoneczna pogoda i czuję się szczęśliwa.

27. recuerdos

Właśnie dostałam wiadomość od C. Jej koleżanka jest na Erasmusie w Valladolid i nie jest dobrze. Guess what she's doing as soon as she gets back? Telling everyone how racist everyone is there, and what a horrible place it is.
Wątpię czy ktoś jej uwierzy. Nam nie uwierzono, head of department nawet nie przyjął naszej skargi mówiąc że wyolbrzymiamy. Nie jestem do końca pewna, czy ktokolwiek nam uwierzył. Nie wiem, czy sama bym sobie uwierzyła. Wróciłam wtedy z tej rozmowy i rozryczałam się. R ryczała już w trakcie. Nie płakałam w Valladolid, nieważne jak podle się czułam. W środku byłam pusta. Tak właśnie się czułam, podle, pusto, wygaszona.

Valladolid zawsze będzie gdzieś we mnie, schowane, wybaczone już, wepchnięte na sam dół świadomości, czasem tylko wypływające i paraliżujące na moment, wbijające szpikulec lodu i strachu w serce, zaciskające niewidzialną dłoń na gardle. Ciężko jest to w ogóle opisać. Po raz pierwszy odkąd wyjechałam z Polski czułam, że bycie na emigracji jest straszne.

Nie mogę pozbyć się jednego nawyku, który tam nabyłam. Uwarunkowałam się, jak mówi współlokator M. Było gorąco, a później zimno, także picie dużych ilości wody było koniecznością. Zauważyłam, że obracanie butelki wody w dłoniach pomaga mi panować nad stresem, a powolne picie dużo skuteczniej powstrzymywało mnie przed powiedzeniem czegoś, czego mogłabym żałować, niż liczenie do dziesięciu. Teraz, w czasach pokoju, działa to na odwrót. Brak wody oznacza stres. W zeszłym semestrze szłam rano na uniwersytet, moja grupa miała prezentację na temat linguistic theories. W połowie drogi sięgnęłam do torebki po butelkę wody.
Nie ma.
Zatrzymałam się, wyrzuciłam wszystko z torebki.
Nie ma, naprawdę nie ma.
Zrobiło mi się słabo, pociemniało przed oczami, w gardle poczułam ucisk. Dobrnęłam na uniwersytet, powietrze było ciężkie i gęste, moje nogi, zamienione w galaretę, odmawiały współpracy. Wbieglam do kafejki, can I have a bottle of still water, please, trzęsącymi dłońmi wyciągnęłam portfel i zapłaciłam. Zanim spóźniona, spocona i przerażona doszłam do sali wykładowej, wypiłam niemal całą butelkę.

Wiem, że się uwarunkowałam. Uczyłam się o warunkowaniu na wykladach z psychosocjologii w Valladolid.

Podobno wszystko dobre, co się dobrze kończy. Valladolid skończyło się dobrze, tj wyjechałam stamtąd i już nigdy nie wróciłam, bogatsza w nowe doświadczenia i wiedzę. Plus picie dużych ilości wody jest zdrowym nawykiem.

26. konsekwencje niepójcia na wyklad i shrove tuesday

Niepójście na wykład z powodu zaspania z powodu czytania książki ciągnie się za mną dalej. Okazało się dziś, że wszyscy wybrali grupy do formative assessment tydzień temu, wszyscy poza mną i Chińczykiem, który ledwo mówi po angielsku i śmierdzi. No, to cały projekt na mojej głowie, bo koleś dopiero za szóstym razem zrozumiał, że zarezerwowałam nam temat, wtedy kiedy otworzyłam stronę i pokazałam palcem na temat, na mnie i na niego.
Mam nauczkę, żeby chodzić na wykłady :f

***

M i P straszą mnie, że Rosja zrobi najazd na Polskę jak już zajmie Ukrainę. Że niby jesteśmy następni w kolejce.

***

Dziś dzień naleśników w UK!

25. uni & st. david's

IC, niedziela. Nadrabiam wtorkowe zaległości wynikłe z niepójścia na wykład, które z kolei wynikło z czytania Life and laughing zamiast pójścia spać.

Czekam aż zainstaluje się Trados. Działa to tak: demokratycznie założono, że każdy student ma prawo uczyć się na każdym wolnym komputerze w każdej wolnej w danym momencie sali wykładowej, w niektórych także w nocy. Na komputerach uniwersyteckich dostepne są więc wszystkie programy których używają studenci jakiegokolwiek kierunku na jakimkolwiek wydziale, ale nie wszystkie są zainstalowane aby nie spowalniać sieci. Jeśli czegoś nie ma, a chce się tego użyć, to na komputerze zawsze będzie plik instalacyjny. Rozwiązanie genialne, bo najgorsze co się może stać to utrata kilkunastu minut na zainstalowanie potrzebnych programów. A zatem czekam aż przestanie się kręcić kółeczko przy Trados and Multiterm i będę mogła robić pracę domową.

***
Wczoraj być dzień św. Dawida. Tęsknię za Walią. Rok temu z tej okazji piłam cwrw w lokalnym pubie z najlepszym Walijczykami na świecie.
Smuteczek troche.

24, vegetarian challenge, książki i przemyslenia nt. pracy

Przegrałam swój trzydziestodniowy vege challenge. Uświadomiłam sobie swoją porażkę dopiero, gdy wgryzając się w kawałek rocky roada natrafiłam na coś miękkiego. O kurde, pianka. Żelatyna. No cóż, przynajmniej dowiedziałam się, że lokalna piekarnia robi najlepsze rocky roady na świecie ;)

***

To upolowałam w lokalnym charity shopie w tym tygodniu za dychę, obiecałam sobie czytać tylko troszkę. W poniedziałek czytałam tak tylko troszke przed snem że zaspałam na wtorkowy wykład.
Oxfamy to zuo.









***

Pipczymy w pracy, że obcięli nam godziny. Wczoraj zaproponowano nam dodatkową zmianę w nowym sklepie. Siódma rano, cztery godziny, kilka palet do rozładowania. Ze wszystkich na zmianie zgodziły się dwie osoby, w tym ja, trzecia dołączyła po tym jak manager uskutecznił polowanie na chętnych na fejsie. Komentować nie muszę.
(I nie, większość odmówiła nie dlatego, że ma drugą pracę na rano, musi opiekować się dziećmi, zrobić zakupy dla chorej cioci, tylko dlatego, że Wednesday is my day off)

Z czterech godzin zrobiło nam się dziewięć, odłożę na wymarzoną podróż do Szkocji :)

Tak na marginesie, czy jak klient przychodzi do sklepu najebany o ósmej rano i próbuje targować się o bokserki za funta, to znaczy że już zaczął pić, czy jeszcze nie wytrzeźwiał od wczoraj?

***

A teraz relaksująca kąpiel, dobranocka (Quatermass...) i lulu.

23. uni, wiosna i prefaby

IC. Siedzę na levelu żółtym, schowana za zółtym parawanem i tłumaczę odpis skrócony aktu małżeństwa Grupa dziewczyn obok obgaduje kolezankę o imieniu Rachael, ktoś chrupie chipsy, szeleszczą notatki, książki i zeszyty, dwie studentki Media Studies przy sąsiednim stoliku zastanawiają się nad tematem eseju, przystojniak po drugiej stronie parawanu wściekle uderza w klawiaturę. Jest zadziwijąco cicho. Jest początku semestru i tylko największe no-lajfy siedzą w bibliotekach w niedziele. Za trzy miesiące znalezienie wolnego kawałka podłogi w IC będzie graniczyło z cudem.

***

Zrobiło się wiosennie, powietrze ma inny zapach. TEN zapach, zapach wiosny, nieporównywalny z niczym innym, wdzierający się do płuc, do mózgu, odurzający, zmuszający oddychać głębiej i głębiej, aż zacznie się kręcić w głowie. Uwielbiam <3

***

Jestem na drugiem sezonie Quatermassa, całkiem zacny serial. Fajnie jest móc zajrzeć do życia ludzi ponad pół wieku temu, choćby na ekranie. W trzecim odcinku jest osiedle prefabów, po zobaczeniu jednego od wewnatrz w muzeum wyobrażałam je sobie jakoś bardziej sielankowo. Pomyślałam wtedy: o rany, ale fajnie, chciałabym żyć w latach pięćdziesiątych i mieszkać w takim przytulnym malutkim prefabie!
No, tylko że wtedy mieszkałam w domu gdzie okna wypadały ze ścian :f

***

Wypilam termos kawy, ale bede miala glupawke w pracy!

22. dwie różne Polski

W Polsce w telewizji się mówi: zalać kogoś falą hejtu, nosić longsleevy, podążać za dresscodem. Zachęca się Naród do sprawdzania pogody na mobilnych urządzeniach przed udaniem się na narty lub snowboard, zrezygnowania z zakupów w sieciówkach na rzecz młodych projektantów i jeżdżenia na zagraniczne podróże.  Z drugiej strony lecą programy eksplorujące lęki Narodu takie jak ubóstwo, awantury domowe, nastoletnie ciąże, zdrady i choroby. Kanały zrezygnowały z wypolerowanej rzeczywistości i wydelikaceni bohaterowie już nie mieszkają w podmiejskich nowobogackich domkach. Zamiast tego na wysprejowanych klatach schodowych kłócą się otyłe sąsiadki, potokami leją się wulgaryzmy a w domach Polaków trwa wieczne piekło, napędzane ciężką sytuacją ekonomiczną i bezsilnością wobec świata.

Jaki z tego morał? Gdybym ja napisała ‘zalać kogoś falą hejtu’ w swoim tłumaczeniu to by mnie tutorka chyba przez okno wyrzuciła!

***

Pozwolono mi chodzić na Subtitling Project jako wolny słuchacz i mam nadzieję że nauczę się podstaw subtitlingu. Yay :)

***

22 signs that your train station is mocking you. Sooo UK.